~ over embodiment, regulatie en quiet mind ~<\/p>\n\n\n\n
De vraag waar veel mensen vandaag mee rondlopen is niet: hoe kom ik tot rust?<\/em> We leven in een veld van voortdurende prikkeling. Wat we vaak \u201coverprikkeling\u201d noemen, Van daaruit komt ook de vraag naar het window of tolerance<\/em>. Mijn ingang is zelden het model zelf. Die natural state is geen geluk, geen extase, geen permanente rust. Veel mensen verlangen naar die staat, Vroeger was het eenvoudiger om hier te komen. Natuur. Wie vandaag enkele dagen volledig in de natuur verblijft, In die silent mind stoppen de to-do\u2019s, Doe ik het goed?<\/em> Dat is geen falen. Wanneer ook d\u00e1t wegvalt, Quiet mind is geen leegte. In sommige tradities wordt nog een volgende fase benoemd: En ja \u2014 van daaruit kan een ervaring van eenheid ontstaan. Belangrijk is dit: Dat brengt me terug bij het window of tolerance.<\/p>\n\n\n\n Embodied gezien is het window geen zone Het is de ruimte waarin ervaring kan bewegen Er mag spanning zijn. Zolang je: ben je binnen je window.<\/p>\n\n\n\n Quiet mind is daarin geen eindpunt, Daarom is quiet mind voor veel mensen eerst: Niet omdat het verkeerd is, Dat is ook waarom retreats zo\u2019n krachtige ervaring kunnen geven. Mensen worden rustig. Maar dat is geen vaardigheid. Zodra het dagelijks leven terugkomt, Belichaming is iets anders.<\/p>\n\n\n\n Belichaming betekent: Niet weggaan om te ontspannen, Dat is wat de window vergroot. Quiet mind komt dan niet omdat alles stil wordt, En dat is, in mijn ervaring,
maar: waarom lukt het me niet om daar te blijven?<\/em><\/p>\n\n\n\n
Beelden, geluiden, verwachtingen, informatie.
Ons systeem staat vrijwel constant \u201caan\u201d.
Niet omdat we dat verkeerd doen,
maar omdat dit de context is waarin we leven.<\/p>\n\n\n\n
is niet zozeer te veel ervaring,
maar te weinig bedding.<\/p>\n\n\n\n
Hoe vergroot je dat?
Hoe blijf je aanwezig wanneer het leven beweegt?<\/p>\n\n\n\n
Ik begin liever bij iets wat daaronder ligt:
de natural state<\/strong> van de mens.<\/p>\n\n\n\n
Het is een quiet mind<\/strong> \u2014
een staat waarin de interne dialoog tot stilstand komt,
niet door onderdrukking, maar omdat hij niet meer nodig is.<\/p>\n\n\n\n
maar vinden haar niet.
Niet omdat ze het niet goed doen,
maar omdat hun lichaam haar niet veilig genoeg kent.<\/p>\n\n\n\n
Niet omdat mensen \u201cwijzer\u201d waren,
maar omdat ze leefden in een context
waarin het zenuwstelsel vanzelf kon inklikken.<\/p>\n\n\n\n
Ritme.
Beperkte prikkels.
Herhaling.<\/p>\n\n\n\n
merkt dat ook nu nog:
na twee, drie dagen wordt de mind rustiger.
Dagelijkse mentale programma\u2019s vallen weg.
De silent mind<\/em> ontstaat.<\/p>\n\n\n\n
de mentale herhaling,
het constante moeten.
Maar vaak blijven er nog gedachten.
Subtiel.
Observerend.
Corrigerend.<\/p>\n\n\n\n
Adem ik wel juist?<\/em>
Mijn lichaam ligt niet lekker.<\/em><\/p>\n\n\n\n
Dat is een tussenfase.<\/p>\n\n\n\n
ontstaat wat ik quiet mind noem.
Niet als doel,
maar als bijproduct.<\/p>\n\n\n\n
Het is belichaamde aanwezigheid<\/strong>.
Er is zijn, voelen, waarnemen \u2014
zonder dat het lichaam hoeft te reageren.<\/p>\n\n\n\n
de crystal mind<\/strong>.
Een staat van helderheid en eenvoud,
waarin weten niet meer gezocht wordt,
maar aanwezig is.<\/p>\n\n\n\n
Niet als \u201cverbinding met alles\u201d die je even maakt,
maar als een gevolg van diepe regulatie.<\/p>\n\n\n\n
die staten zijn geen vaardigheden die je doet<\/em>.
Ze ontstaan wanneer het lichaam niet meer hoeft te beschermen.<\/p>\n\n\n\n
waarin je je goed voelt,
en ook geen ruimte zonder spanning.<\/p>\n\n\n\n
zonder dat jij jezelf verliest<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n
Boosheid.
Angst.
Kracht.
Beweging.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 aanwezig blijft
\u2013 kunt waarnemen
\u2013 keuzes kunt maken
\u2013 relatie houdt met jezelf en de ander<\/p>\n\n\n\n
maar een signaal:
het lichaam voelt zich veilig genoeg
om niets te hoeven doen met wat er is.<\/p>\n\n\n\n
eng
leeg
onwennig<\/p>\n\n\n\n
maar omdat het lichaam het niet kent.<\/p>\n\n\n\n
Wanneer je ver weg bent van rollen, prikkels en keuzes,
valt de belasting weg.
Het zenuwstelsel ontspant.
De ventrale vagus komt vanzelf online.<\/p>\n\n\n\n
Helder.
Ze \u201cvinden zichzelf terug\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Dat is context<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n
komt ook de oude activatie terug.
Niet omdat er iets mis is gegaan,
maar omdat de draagkracht niet fundamenteel veranderd is.<\/p>\n\n\n\n
leren reguleren terwijl de prikkels er zijn<\/strong>.
Met mensen.
Met verwachtingen.
Met spanning.
Met nabijheid en afstand.<\/p>\n\n\n\n
maar blijven terwijl het beweegt.<\/p>\n\n\n\n
Niet stilte opzoeken,
maar leren dragen.<\/p>\n\n\n\n
maar omdat het lichaam niets meer hoeft te doen
met wat er is.<\/p>\n\n\n\n
de meest duurzame vorm van rust die er bestaat.<\/p>\n\n\n\n