Not what happens - but what can be received

~ over portals, natuurlijke ritmes en belichaming ~

De afgelopen weken werd ik meerdere keren geraakt door vragen over ‘portals’ en kantelmomenten. Dit is wat zich in mij wilde ordenen.

Ook ik ben begonnen in een spirituele bedding – waarin portals – gates benoemd worden. Vaak wordt het ervaren als iet dat gebeurd, als een moment waar bewustzijn binnenstroom – misschien van ver buiten onszelf.

Mijn pad is altijd vanuit belichaming geweest, de verbinding van binnenuit met jezelf, met de natuur om je heen.
Dit soort vragen laten mij dan ook altijd even stil staan, bij wat gebeurd er nu werkelijk.
En waarom plan ik mijn ceremonies, vaak op deze momenten?

Er zijn momenten in het jaar waarin iets wezenlijk verschuift.
Niet luid, niet spectaculair, maar subtiel en diep.
De winterzonnewende is één van die momenten.

Rond de zonnewendes en equinoxen verandert de relatie tussen aarde en zon.
Niet symbolisch, maar feitelijk: de baan, de stand, het licht.
Wat in de herfst naar binnen is gegaan, bereikt hier zijn dieptepunt.
Een stiltepunt. Een moment van rust, van nauwelijks waarneembare beweging.

In de natuur is dit duidelijk voelbaar.
De energie in bomen en planten is al weken teruggetrokken in wortels en aarde.
De zaden die in de herfst gevallen zijn, hebben zich genesteld in de donkere bodem.
Niet om te groeien — nog niet —
maar om te rusten, te luisteren, te wachten.

En precies hier, in deze diepe stilte, keert iets om.
Het licht komt terug. Eerst bijna onmerkbaar.
Niet als kracht, maar als mogelijkheid.

Het is alsof de ongeboren zaden hun aandacht heel zachtjes naar boven richten.
Richting zon.
Ze nemen elk klein beetje licht op, zonder haast, zonder doel.
Niet om nu al te ontkiemen,
maar om zich voor te bereiden op wat later zal komen.

Dit ritme leeft niet alleen in de natuur.
Het leeft ook in ons.

Veel mensen ervaren deze tijd als zwaar, donker, traag.
En soms — bijna onverwacht — als een moment waarop iets weer opent.
Een verschuiving. Een andere kwaliteit van energie.
Niet omdat alles ineens opgelost is,
maar omdat er weer ontvankelijkheid ontstaat.

In de afgelopen jaren ben ik dit anders gaan waarnemen.
Waar ik eerder sprak over “portals” of “gates”, voel ik nu sterker:
het gaat niet alleen over wat er buiten ons gebeurt,
maar over waar wij zélf zijn.

Het veld verandert, ja.
Maar of we het waarnemen, hangt af van onze belichaming.
Van onze vertraging.
Van onze bereidheid om te luisteren in plaats van te verklaren.

Wat mij steeds duidelijker wordt, is dit:
zodra we alles buiten ons plaatsen — het licht, de heling, de omslag —
verliezen we iets essentieels.
Onze eigen bedding. Onze verantwoordelijkheid. Ons lichaam.

Dat betekent niet dat deze momenten “niet echt” zijn.
Integendeel.
Ze zijn diep geworteld in ecologische, biologische en kosmische ritmes.
Maar ze werken alleen daar waar ze kunnen landen.

Een portal is voor mij geen opening waar iets doorheen komt.
Het is een moment waarop iets ontvangen kan worden.

Zoals de aarde het licht ontvangt.
Zoals de zaden dat doen.
Zoals ons zenuwstelsel soms, heel voorzichtig, weer ruimte maakt.

In mijn werk — in sacred body work, in klank, in ceremonie —
probeer ik dit niet op te roepen of te forceren.
Ik volg het ritme.
Ik luister naar waar iets rijp is om gevoeld te worden.

Misschien is dat ook wat deze tijd van het jaar van ons vraagt.
Niet om te begrijpen.
Niet om te benoemen.
Maar om aanwezig te zijn bij het kantelpunt.

En te vertrouwen dat wat nu nog ongeboren is,
precies weet wanneer het tijd is om te groeien.

Daarom werk ik bewust met deze kantelmomenten.
Niet om mensen iets te geven,
maar om ruimte te maken waarin iets herinnerd kan worden.

Mijn Source Sounds Ceremonies ontstaan vanuit ditzelfde ritme.
Ze zijn afgestemd op de natuurlijke overgangen in het jaar —
momenten van verstilling, ontvankelijkheid en voorbereiding.

Ik nodig mensen uit om te luisteren.
Naar klank. Naar lichaam. Naar het veld.
En naar dat wat in henzelf al weet
hoe het zich wil bewegen, wanneer de tijd rijp is.

Niet als spirituele ervaring op zichzelf,
maar als terugkeer naar een diepere, belichaamde verbinding
met de eigen innerlijke natuur.